“Trek ik ’s morgens de gordijnen van mijn slaapkamer open, kijk ik recht in de ogen van een joekel van een gorilla. Hij zat in een boom in mijn achtertuin en keek me grensoverschrijdend, met van die vurige indringende ogen, aan.” Wolbodo Knallema rilt nog eens heftig na bij die gedachte.
“Ik heb dus meteen  de gemeentelijke G.O.D. gebeld, de Gorilla Ophaal Dienst en, eerlijk is eerlijk, het busje reed binnen 6 minuten al voor. Een ambtenaar, met in de ene hand een geweer en in de andere een hondenriem met daaraan een teckel, betrad nog geen 30 seconden later via de voordeur mijn tot dan toe veilig gewaande stulpje. Hij legde mij uit dat ik de teckel en het geweer moest overnemen, zodat hij de boom in kon om die rare vogel eruit te werken. “Ik sla hem op zijn muil,” zei hij, ” en dan valt ie van zijn tak. Op dat moment laat jij de teckel los die getraind is om gorilla’s in hun kruis te bijten. Gorilla’s weten dat en kruisen hun handen daarom instinctief voor hun edele delen. Ondertussen ben ik alweer uit de boom en sla hem in die houding dus met gemak in de boeien!”  En hij wees met een knipoog op zijn handboeien set aan zijn broekriem. Maar wat moet ik dan met dat geweer? vroeg ik hem. “Wanneer die gorilla mij uit de boom slaat, moet je onmiddellijk die teckel doodschieten!””

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.